94 Więcej niż kieliszek

 Ale jazda!

Życie tajnej agentki to fajowa sprawa. Jessica wygadała mi się na różne tematy nie zachowując żadnej dyskrecji. Punkt dla niej!

Po balu wróciłyśmy do restauracji będącej naszą bazą wypadową, ale agentka trochę (heh. „trochę”, ten nadęty buc najwyraźniej próbował ją upić i wykorzystać!) się spiła, więc kazała mi jechać z nią do jej mieszkania. Nie mogłam odmówić. Nie miałam serca zostawiać jej samej w takim stanie. Na mnie alkohol wcale nie podziałał, bo w sumie nic oprócz kieliszka szampana nie wypiłam, a na nią działał bardzo źle. Nie wiem jak Lex może sobie pozwolić na taki brak profesjonalizmu, ale zważywszy na mój antyprofesjonalizm i to, że ona jest chyba tylko sekretarką… nie. Jednak nie rozumiem.

Spędziłam z nią więc całą noc, aż w południe kazała mnie odwieść. Wielkie dzięki! Rodzice się całkiem ucieszyli, jak mnie zobaczyli. To że mnie uziemili, to mało powiedziane. Hm... Będę się musiała z domu jakimiś magicznymi sztuczkami wyrywać.

W domu mało co słuchałam wywodów mamy na temat odpowiedzialności, bo cały czas byłam myślami przy poniedziałku (sprawdzianie z matematyki i niemieckiego) i przy tym, jaką strategię wybrać przy kolejnym spotkaniu z Jonathanem. Musiało ono nastąpić za dość niedługo, żeby chłopak się nie znudził szukaniem mnie. Lexowa Ferajna miała w tym czasie jak najbardziej go na mnie „napalić”. Nie do słownie i raczej nie tak, jak wy myślicie. Ich zadaniem miało być podkładanie Jonathanowi różnych, przypominających mnie rzeczy. Nagle w jego otoczeniu po prostu znajdzie się mnóstwo niezapominajek, granatowych sukienek, spinek do włosów w gwiazdki i takich tam. Co do spinek, to te miały odegrać jeszcze jedną rolę, o której nie za dużo wiem. Są dezintegratorem czegoś… aktywatorem… findinatorem? Nie wiem. Coś tam miały zrobić. Mniejsza, bo i tak głównym problemem są Goryle w garniturach będący całodobową obstawą przy Moim Księciu. No… Randka nie wyjdzie jeśli oni będą cały czas nad nami stać.

A właśnie! Tak naprawdę, to ja nie wiem, kiedy będzie kolejna randka. Nie mogę wiedzieć, bo Jonathan ma mnie w niespodziewany sposób odnaleźć i ja mam się zachowywać wtedy całkiem naturalnie. Co z kolei oznacza, ze codziennie przez najbliższe nie wiem ile dni mam się zachowywać jak „obyta w towarzystwie”. Jessica, jako moja najbliższa przyjaciółka, będzie zabierać mnie na miasto, shoping, do kina, na pokazy mody i gdziekolwiek zapragnę. Ha! To jest akurat najbardziej pozytywny z pozytywów tej misji. Wszystkie rzeczy, z których korzystam, lub chociażby dotknę, są moje! I co Lex? Tego się nie spodziewałeś, co? A nie… Przecież ten idiota podpisał kontrakt. No to ten… Jego pewnie w ogóle nie obchodzi, że w mojej szafie wisi teraz granatowa sukienka, a jak mi da broń, to ja ją schowam do specjalnie przygotowanego futerału. Ech. O czym ja mówię…

Nie ważne! Bądźmy optymistami! Świat jest piękny. Ludzie (i inni) wspaniali. Szkoła jest super. Totalny luz. No prawie. Moje zdrowie się pogorsza… Nie mówię tutaj o napadach konwulsji przedśmiertnych, tylko… jakby… trudno to określić. Jakoś ostatnio czuję się trochę inaczej w swoim ciele niż zwykle. To dziwne, wiem, ale mówię dosłownie o ciele. Mój wygląd zewnętrzny się zmienił! Nie pytajcie jak, bo nie wiem i tylko przypuszczam. Myślę, że to może po tym ostatnim cyrku w lesie, ale to może też być zwyczajne „dorastanie” i bez związku z Ciemną Stroną Totalnej Ofiary Losu. Może tak, a może nie. Co dokładnie się zmieniło? Twarz najbardziej. Zrobiła się bardziej wyraźna i zarysowana, jakby mnie ktoś z obrazka wziął. Potem jeszcze stopy, które nagle są bardziej kształtne. Plus reszta wszystkiego, czyli nogi, tyłek, brzuch, em, szyja, uszy. Trudno to tak określić, no! Wyobraźcie to sobie i zapomnijcie. Ja nadal jestem tą samą Julką, która wyglebiła w pierwszej klasie przed tablicą na biologii ;)

Wracając. Niedziela była powolna i strasznie wpadłam  w tryb „kujon”, ale jakoś przetrwałam. Jutro poniedziałek, full school mod i do domciu, a potem zabawa w małą księżniczkę. 

Życzcie mi szczęścia! :)