29 Drzwi

Noc była ciepła i przyjemna. Gwiazdy słodko oświetlały nam drogę.

-Nasz Pałac Kultury naprawdę ładnie wygląda.

-Hm?

-No bo, jak tak rano na niego spojrzeć, to jest brzydki, a teraz ładnie go oświetlili.

-Nawet, nawet.

-Ej! Chodźmy sprawdzić, czy jest otwarte.

-Teraz? Jest noc. Na pewno nie jest otwarte.

-No chodź. Tylko sprawdzimy.

Zaciągnęłam Mateusza pod same schody. Drzwi, do tego ogromnego, przypominającego pudełko po butach budynku, było osiem. Złapałam za pierwsze. Zamknięte. Drugie. Zamknięte. Trzecie. Zamknięte.

-Może mi pomożesz?

-Dobra. Ale przecież wiesz, że…- Drzwi Mateusza były otwarte.

-Mój ty otwieraczu drzwi na białym koniu! Chodźmy.

-Ale… Ale. Nie! No, to tak się nie skończy. W tej chwili idziemy do dozorcy złożyć skargę.

-Phi hi hi. No chodź.

-Pani przodem.

-OK. Ok.

Weszliśmy do środka. Na wszelki wypadek sprawdziłam czy drzwi będzie można potem otworzyć. Dopiero potem się rozejrzałam. Wyglądało tam cu-dow-nie! Zapalone były tylko lekkie lampki przy suficie i kandelabry.

-Nie wiedziałam, że zrobili tu remont.

-Nigdy jeszcze tu nie byłem.

-Nie? No weź, przecież tu jest spoko biblioteka.

-Biblioteka…

-A. Racja. Ale na przykład są tu sale teatralne, taneczne, plastyczne, muzyczne, taras.

-Taras interesuje mnie tutaj chyba najbardziej ze wszystkiego.

-Jak chcesz możemy iść. Tam też są drzwi, ale pewnie będą otwarte. Znam drogę. Tędy.

Szliśmy przez puste korytarze i rozmawialiśmy o obrazach na ścianach. Po drodze zajrzeliśmy do biblioteki.

-Moi rodzice mają większą. A przynajmniej ładniejszą.

-Tak? Mają ciężkie, zrobione z ciemnego drewna i lekko przykurzone regały, na których piętrzą się stosy ładnie oprawionych ksiąg?

-Tak.

-Zazdroszczę więc twoim rodzicom, Mateuszu.

-Lizaka?- Podziękowałam. Miał bardzo miły smak truskawki i kształt gwiazdki. On miał pomarańczowe serduszko.

-Taras?

-Oczywiście. To tylko piętro wyżej.

Kiedy wreszcie wyszliśmy na taras prawie zemdlałam.

*Cha cha. Żartuję. Wy pewnie byście tego chcieli. Żebym zemdlała. Ha! Nie ma mowy.*

Niebo było jeszcze piękniejsze. Gwiazdy jak przyjaciółki otaczały księżyc, który pomyślnie, dziś był srebrnym rogalem.  Westchnęłam oparta o murek. Nie było mi zimno. Tak naprawdę, to było mi bardzo ciepło. Ciepło na sercu. Wyobraziłam sobie to by wyglądało, gdybym była w filmie. Co mam teraz zrobić?

-Widziałem ładniejsze niebo.

-Hej!- Lekko tyrpnęłam Matiego.

-No dobra. To nie jest takie złe.

Usiedliśmy oparci o murek.

-Kim chcesz zostać w przyszłości?- Mati zadał ważne pytanie.

-Nie wiem. Myślałam o pisarstwie, albo o inżynierii. A ty?

-Chce zostać medykiem polowym.

-Takim na wojnie? Zszywającym rany?

-Tak.

-Dlaczego akurat to?

-Mój dziadek był kiedyś na wojnie. Wrócił bez lewej dłoni i lewej nogi. Do końca życia zajmował się z babcią pomidorami i porzeczkami, ale jego kumple w większości się rozpili. Oni, jak stracili kończyny, stracili też wiarę w dalsze życie. A ja wierzę, że gdybym tam był i im pomógł, to może nawet bym ich w całości uratował.

-To… to nie wiem co mam powiedzieć.

-Możesz nic nie mówić.

Mateusz spojrzał mi w oczy. Miały lekko smutny, ale ciepły odcień brązu. Uśmiechnęłam się. Lubiłam patrzeć ludziom w oczy. Kiedyś słyszałam, że są odzwierciedleniem duszy.

I wtedy właśnie on…