40 Za dużo mięsa

-Zostań moją dziewczyną. Jak tylko cię zobaczyłem, jak tylko ujrzałem, ja… już wiedziałem, że cię pragnę. Zostań moją dziewczyną!- Mateusz przesadził. Te słowa, wywarły na mnie większe wrażenie, niż kiedykolwiek dotąd. Zrobiłam to, na co byłam od zawsze gotowa. Wiecie, to jest tak jak z pisaniem. Twoja ręka, mięśnie, zapisują konfigurację w jakiej się spinają i dzięki temu możemy pisać nie zastanawiając się nad tym. Każdy człowiek ma też taki system w swojej podświadomości i głębokiej świadomości. Jest to zapis działań i myśli, które „same z siebie” się zapisały w nas. Można powiedzieć, że to one nas definiują.  No więc moim „odruchem” na słowa Mateusza i jego czyny (próbował mnie złapać i pocałować) było mocne uderzenie go w twarz. Nie przewidziałam tylko, że mogłoby to być za mocne. Padł na deski z zakrwawionym nosem. Kiedy tak leżał, powiedziałam.

-Nie jestem zabawką. Jeszcze raz mnie dotkniesz, a będziesz miał mniej zębów, niż sprawnych kończyn.- Miałam ochotę jeszcze na niego splunąć, ale godność mi nie pozwoliła na taki występęk. Pokazałam już swoją siłę. To w zupełności wystarczyło. Wszystko co zaszło zauważył tylko pies zza płotu. A jednak i on gdzieś zniknął. Na pozór niewzruszona weszłam do środka i zadzwoniłam do Wilka.

-To ważne. Mamy mało czasu…- Wytłumaczyłam mu co się stało i co ma zrobić. Ustaliliśmy wspólną wersję, dogadaliśmy szczegóły.  Po tym postanowiłam wrócić  do reszty.

Przyłapałam Milenę siedzącą na schodach i całującą się z Natanem! Obydwoje trzymali dłonie na jednej z herbacianych róż, które ona dostała w bukiecie. Stanęłam jak wryta.

-To tylko zaburzenia hormonalne wywołane przez substancję powodującą wilkołactwo. To nic takiego.- Tłumaczyłam sobie wycofując się tyłem do ogrodu. Ej! Ale on przecież o tym nie wie! Natan myśli pewnie, że ona tak naprawdę. No z tym to musiałam coś zrobić. Przecież nie pozwolę, żeby on wykorzystał jej słabość ( której nie wie) na swoją korzyść! Tak się nie robi. Wtoczyłam się więc z powrotem. W drzwiach udałam że się chwieję i z łomotem trzasnęłam drzwiami. Dodatkowo upuściłam telefon. Dobre wejście. Dobre.

Jak tylko bowiem, gruchająca w najlepsze para to zauważyła, od razu sobie gruchać przestali. Przyjaciółka podleciała do mnie zawczasu, żeby zebrać mnie z podłogi. Teatralnie upadłam na nią chwilę wcześniej.

-Julka? Co jest? No?

-A nic. Nic. Nic. Nic. Tylko się tak… źle poczułam. Trochę.- Z lekka sobie po mrugałam oczami, trochę zachciewałam. Wystarczyło, żeby po pięciu minutach dostać herbatę i zepsuć moment gołąbkom. Usiadłyśmy w kuchni. Natan postanowił zostawić nas same.

-Dobrze się już czujesz?

-Lepiej. Ciągle mam wrażenie, że zaraz zemdleję.

-Nigdy nie widziałam żebyś mdlała, Julka. Masz… ten?

-No.

-Który?

-Drugi.

-Kurczę. No to się nie dziwię. Ale… to coś jeszcze, c`nie?

-Co masz na myśli?

-Znam cię, Julka. Mnie nie oszukasz.

-No przecież nie…

-Ej! No mów! Co jest?- Widać było, że muszę coś wymyślić, żeby uciec od dalszych pytań i przeciągnąć naszą samotność. No więc wypaliłam.

-To przez Mateusza!- I zaraz potem pożałowałam.

-J-jak to? Nie czaję.- Teraz już nie było odwrotu. Musiałam jej powiedzieć.

-Bo widzisz… to zaczęło się tak…- Zdążyłam opowiedzieć już całą historię i ginął mi temat, kiedy wyzwoleniem stał się dzwonek furtki.

-O! Pójdę otworzyć. Może jednak Olivier mógł dzisiaj przyjechać.

-Ok. Poczekam. Jak coś to ja tam zaraz przyjdę, tylko skoczę jeszcze do toalety.- Milena wyszła. Poczekałam jeszcze chwilę dopijając herbatę i jednak ruszyłam do toalety. Na korytarzu jednak usłyszałam jakiś hałas u góry. Wróciłam do schodów. Na dół schodziła właśnie cała grupa ludzi. Nie zdziwiłam się widząc tylko twarze płci pięknej (mam na myśli kobiece!).

-My nic…- Zaczęła Ola.

-Wszystko słyszałyście?

-Nie… No dobra.-Ania nie dała rady. Zleciała na dół i rzuciła się żeby mnie przytulić. Nagle wszystkie mnie przytulały. Chyba poczułam się w tedy wcale nie tak źle. Chyba. Wszystko minęło kiedy usłyszałyśmy wołanie Mileny na dworze.

-Dziewczyny! Przyszła Nika z chłopakiem!- Wyleciałyśmy na dwór. Tego nikt z nas nie oczekiwał. Powiem szczerze, że ja też nie. Nie Robotiki (skrót od robot + Nika).

Kiedy wreszcie wszystko wróciło do stanu prawie normalnej imprezy poszłam z Wilkiem (nie no serio? Czemu on nie weźmie zwykłego imienia? No co? Za nieoryginalne?) aby zrobić, co było trzeba. Wszyscy jakby wzięli zachowanie poszkodowanej za normalne. Ludzie?! Czy dla was naprawdę normalnym jest kiedy nagle, wasza zwykle spokojna koleżanka zaczyna biegać dookoła wyjąc do księżyca, jeść za dużo mięsa, pić za dużo wody i co chwilkę warczeć? Czy naprawdę uznajecie z normalne zaostrzone zęby i mieniące się pomarańczem oczy?

Wszystko zaczęło się dziać przed zakończeniem imprezy.