37 Idę!

Tydzień minął normalnie.

Aż do piątku. W piątek dziewczyny zaczęły wariować. Dlaczego? Bo do Mileny zadzwonił jej były chłopak z Niemiec! Niezłe, nie! Z Niemiec! Historia jest ogólnie taka, że facio wyjechał trzy lata temu z rodziną do obcego kraju, zostawiając Milenę z niepewnością, czy ją kocha, czy nie. Ja tam wiedziałam o tym od dawna, ale kumpele były nieźle zszokowane. Milena zapowiedziała, że Natan, bo tak ma na imię jej były, być może pojawi się na grillu u niej. Ha! Teraz to i ja nie mogę się doczekać. A co do Mateusza… nie ważne. On sam tak zdecydował. Ja dałam się wrobić. Zapomnijmy o tym!

Czy coś nowego się jeszcze zdarzyło? Nie. Oprócz listu z groźbą, który dostałam, to nic tak szczególnego, żeby o tym mówić.

List z groźbą, trudna sprawa. Siedziałam sobie właśnie przy oknie, malując nowy obraz, kiedy zaciekawił mnie przejeżdżający w tą i z powrotem motorzysta. Byłam pewna, że to ten sam, który prawie mnie potrącił. No więc patrzę, a on podjeżdża pod moją bramę i nie wyłączając silnika przerzuca coś na drugą stronę. Zdziwiona pomyślałam, że gościu oszalał, albo… coś gorszego, ale mój detektywistyczny zmysł nie dał mi spokoju i upewniwszy się, że motor już nie przejeżdża koło domu, szybko zbiegłam na dół zobaczyć co takiego wyrzucił. To był kamień owinięty w papier. Odwinęłam list i przeczytałam prawie na głos: „Uważaj!”. Ej! Co to ma niby znaczyć? Na co uważać? Na deszcz? Policję? Złoczyńców? Geograficzkę? No kurczę! Powinni lepiej precyzować te groźby. Jak tak potem o tym pomyślałam, to może była to zgrabna uwaga na temat mojego przechodzenia przez ulicę. To ostatnie najbardziej wzięłam do siebie.

Takie rzeczy się zdarzają i dopóki ten dziwny Gość trzyma się zda lejka ode mnie, to może mi codziennie takie liściki wysyłać. A co! Moje rozmyślania nad sprawą na tym się skończyły. W sobotę przecież party u Mileny.

Wieczorem popisałam jeszcze trochę z gościem z wyobraźni i poszłam spać. No dobra. Jak tak błagacie, to wam pokaże co pisaliśmy. On zaczął.

-Co tam laska?

-Jak zwykle.

-Jesteś nudna.

-A ty niezabawny!

-Co za oszczerstwo.

-Oj. No dobra.

-Słyszałem, że oglądasz ostatnio dużo seriali.

-Aż za dużo. Przez to czuję się okropnie.

-Marnujesz życie. Powinnaś coś zrobić.

-Robię.

-Nie robisz. Nudzisz się. Już nawet nie jesteś twórcza!

-Piszę…

-…bzdury. Krwawa miazga, która była dobra przerodziła się w randkowanie. Co to ma być? Telenowela?!

-To się nazywa BLOG! Po za tym muszę iść się uczyć.

-Okłamujesz już nie tylko rodziców, ale i samą siebie. Wpadasz w uzależnienie. W lenistwo. To mnie boli.

-Ciebie nic nie boli! Jesteś. Moim. Wyobrażeniem.

-Więc dzięki temu cię znam. I znam prawdę.

-To nie tak…

-Tak. Tak. Weź się w garść!

-Ok.

-Hm?

-Napisałam „ok.” Spoko.

-Acha. To… fajnie.

-A ty co robisz? Hę? Panie mądraliński!

-Jak sama mówiłaś jestem tylko twoim wyobrażeniem. Nic nie robię!

-A idź!

-Idę!

-I dobrze!

-…

-Ej…

-Co?

-Jakiej muzyki słuchasz?

-Co?

-No…

-Wiem o co zapytałaś. Ale czemu? Czemu mi się o to pytasz?

-A nic. Po prostu chcę wiedzieć, a nigdy nie pytałam.

-No…

-Co no?

-Wiem, że jest jeszcze coś. Ja to wiem, złotko. No powiedz to!

-Za to złotko mam dość rozmowy na dziś. Dobranoc, „złotko”.

-Ej!

-…

-No nie! Nie możesz tak!

-…

-Pff. Ja tu wrócę.

-…

-No to pa. Odchodzę.

-…

-Nie zatrzymasz mnie?

-…

-No nie! Idę!

-…

-Ech…

Dziwna rozmowa. Najdziwniejsza ze wszystkich, jak do tej pory.

Sobota przyszła szybko. Rano wstałam, pouczyłam się, pograłam z bratem i tyle. Na tyle starczyło mi czasu, bo już musiałam się ubierać do wyjścia. Założyłam spodnie moro, niebieską koszulę i granatową kurtkę. Jak zwykle na nogi nałożyłam żółte martensy.

Kocham moje buty!