33 Prezent od Snapea

Cały wieczór bawiłam się nowym przedmiotem.

A raczej przedmiotami. Od Snapea dostałam dwie, wykute w zielonkawym krysztale, zgrabne kostki do gry. Co robiły? Nic takiego. A może po prostu jeszcze ich daru nie odkryłam?  Kiedy zgasiłeś światło i rzuciłeś dwie naraz, to w dziwny sposób wytwarzały wokół siebie jakieś tam pole i tworzyły naprawdę piękne obrazy. W powietrzu! Czasami chmurki przypominające zwierzęta, innym razem zachód słońca. Raz w powietrzu ukazała się niczego sobie driada w zwiewnej sukience. A wszystko w prześlicznych kolorach. Kiedy rzuciłeś jedną, nad nią pojawiał się zmieniający kolory płomyk. Dzięki Panie Snape!

Pod koniec dnia, już przed snem zaczęłam sklejać. Znacie ten rodzaj sztuki? Przyklejanie różnych kolorowych rzeczy na kartkę? Kolaż? Ja właśnie taki zrobiłam. Wygląda pięknie. Jest niezłą kompozycją. Przypomina mi moment po rozmowie z mamą kiedy się uśmiechnęłam. Ten właśnie. Obraz powiesiłam obok innych. Zasłużył na to.

Wracając do niedzieli. Ech. Poniedziałek był lepszy.

W szkole zaraz rano dowiedziałam się, że dostałam zielone światło po akcji z Panem Pułkownikiem. Zajęłam pierwsze miejsce na liście! Sukces. Szkoda, że i tak nikt tego nie zauważył. Pamiętają tylko chłopaków. A w grupie jestem jedyną dziewczyną.  Zaraz po mnie, drugie pierwsze miejsce zajął Dawid. O nim plotkują! Nie o mnie. Nic nie szkodzi. Nie potrzebuję ich.

Na „wyrównawczych” z Michaliną nauczyłam się znowu dużo spoko rzeczy. Nie będę zanudzać.

W-F spędziłam na zajęciach z Pułkownikiem. Fajny gość. Całą lekcję biegaliśmy wokół Sali wykrzykując jakieś dziwne, rymujące się stwierdzenia. Nasza grupa rozciągnęła się na całą długość więc mogłam biec wolniej. Zawsze byłam z nimi. Znaczy zawsze byłam sama, bo i tak nikt się do mnie nie odzywał. Ani słowa. Jedynie patrzyli jakoś tak dziwnie jak odkrzykiwałam „Sir! Yes sir!” Pułkownikowi. Ekler i jego koleżka mnie unikali. Widziałam jak coś do siebie szepcą po lekcji . Pewnie obgadywali mój t-shirt. A mówiłam mamie, że zielony napis to zły pomysł. Następnym razem wezmę koszulkę moro. Mam taką jedną.

No więc, oprócz tego wszystkiego to dostałam szóstkę z polskiego i angielskiego, czwórę z matmy za kartkówkę i pięć plus z artystycznych. Szkoła wróciła do normy. Powinnam przy tym zdaniu dać zapłakaną buźkę. Następnym razem.

Dziwnie było dopiero w gimbusie. Gapiłam się jak zwykle w okno, kiedy nagle Olivier się obudził i zaczął mówić! Mówić! I to o czym! O Klaudii. Mówił że…

-… Klaudia mnie wkurza. Cały czas klepie mnie po kolanach!

-Może się do ciebie zaleca?- Zadałam śmieszne pytanie, ale nikomu nie chciało się śmiać.

-Zaleca? Bijąc mnie po głowie? Pewnie! Julka. Zabiję cię.-Trochę go wkurzyłam.

-Oj! Co Oli? Głowa cię boli?- Tym go dopiero wkurzyłam.

-JULKA!- Ręce aż mu się trzęsły.

-Oj, no dobra. Już przestaję. A Klaudia taka jest. To wariatka. To proste.- Zaczęłyśmy z dziewczynami chichotać. Oli i Klaudia! Wyszło by Kloli albo Olaudia. Ha ha ha

Po szkole musiałam wreszcie się zacząć uczyć. Najlepiej jeśli w końcu wezmę się za biologię, niemiecki i historię. Z chemii wystarczy, że zrobię dobrą zgapkę. Tak to jest. W życiu trzeba sobie pomóc. I trzeba się uczyć.

Właśnie. Uczyć…