12 Burkliwa pedagog

Uwielbiam poranki.

Do szkoły włożyłam czarną bluzkę ze znakiem supermana, spodnie moro z kieszeniami na udach,  lekko różową marynarkę (dla mnie i tak zawsze pozostanie niebieska), szary kapelusz i żółte martensy idealnie dopasowane do kolorowej chustki. Plecak i fryzurę miałam tą samą, co zwykle, czyli w warkocz. Zabrałam też jak niezwykle uśmiech. Kiedy wychodziłam z domu głęboko odetchnęłam świeżym powietrzem. W gimbusie siedziałam jak zwykle. Pogadałam trochę z Oliwierem, ale on zaraz padł przyklejony do szyby *ciekawe czy on ją naprawdę tak bardzo kocha, jak to okazuje XD*.  Porozmawiałam też z Anią i Mileną. Cały czas pytały co u mnie i jak się czuję. Dyskretnie zapytawszy dlaczego tak się martwią, mówiły, że pani dyrektor coś tam na apelu mówiła o mojej operacji i pobycie w szpitalu. Aha. Czyli, że nie wiem co się ze mną działo. Mam nadzieję, że nikt się nie zapyta. Dziewczyny opowiadały też o szkole i co się działo jak mnie nie było.

-Nika ma chłopaka! Jest cudowny. Taki uroczy i męski…

-Naprawdę? Kto?

-Pamiętasz tego nowego? Wilka? To on. Słyszysz! Wilk i Nika!

-Piękna i bestia…

-Nika jest taka zauroczona tym mężczyzną…

-Chwila, chwila. To Nika jest w szkole?!- Jak to kurczę możliwe? Przecież Niak to cyborg. Cyborg jest martwy. Nika jest martwa!

-Tak jak zwykle. Co jest Julcia?

-Nic… Nic. A jak tam u Kludii?- Kurczę. O co chodzi? Cyborg chyba przecież nie wrócił? To raczej niemożliwe. Dziwne…

-Phi! Też pytanie. Nie mów, że się o nią martwisz…- Plotkując o szkole wreszcie do niej dojechaliśmy. Przez chwilę, w szatni poczułam się naprawdę zagubiona. Jak tylko chłopaki z klasy mnie zobaczyli od razu mnie wyściskali i zasypali miłymi słowami.

-Julita… Tak bardzo nam cię brakowało. Kurczę. Nie poszłabyś na pączki?

-Patryk. Ty jak coś powiesz, to aż wióry lecą.- Konrad uratował mnie zaganiając wszystkich na w-f. Ja musiałam iść do biblioteki, bo miałam zwolnienie do końca miesiąca i tam właśnie miała przyjść po mnie jakaś nauczycielka od zaległości. Oczywiście do środka nie weszłam. Protest trwał.

[Ogólnie chodziło o to, że parę tygodni temu Pani Bibliotekarka stwierdziła, że jesteśmy nieznośni i wyprosiła nas stamtąd na zawsze. Powiedziała, że „nie jesteśmy tam już mile widziani, bo robimy za dużo hałasu, a ona musi pracować”. Tak jasne. Szkoda tylko, że to właśnie moja paczka robiła dla niej wszystko. My załatwiłyśmy dofinansowanie. My pomogłyśmy ze spisem książek. My robiłyśmy projekty. A ona, tak po prostu, kiedy wszystko było już załatwione, stwierdziła, że nas nie chce widzieć. Nie to nie! To Pani sprawa. :/]

W pewnym momencie, gdy tak siedziałam przy ścianie, bardzo zachciało mi się pisać z… no wiecie… kumplem z wyobraźni. To sobie wyciągnęłam z teczki zeszyt od anglika (jest największy i najmniej zapisany) i napisałam powitanie.

-Hejka. Co robisz?

-A nic. Właśnie sobie maluję pokój.

-Na jaki kolor?

-Nie interesuje cię to więc po co pytasz?

-Masz rację. Ej… ale dlaczego malujesz?

-E… ten, tego… no… wypadek był.

-Taa. A jaki wypadek? Chyba nikogo nie zamordowałeś?

-Ej. I ty uważasz, że zabrudziłbym sobie ściany krwią? Takim łamagą nie jestem.

-To co zrobiłeś? Malowałeś paznokcie i ci lakier wyprysnął?

-Nie! No co ty. Od tego mam manikurzyski. Manykurzystki? Manicurzystki? Jak to się mówiło?

-Nie ważne. To co robiłeś?

-Ech. No dobra. Robiłem naleśniki.

-…

-No co? Każdemu się chyba zdarza wywalić ciasto na ścianę…

-Nie. Raczej nie. Idź lepiej na pizze czy coś. Gotowanie źle się dla ciebie skończy.

-Może masz rację… Nie! Właśnie nie masz racji! Ja będę gotować!

-Okej. Tylko się nie poparz.

-Hm. A ty co? Lamisz w LoL`a?

-Hahaha. Bardzo śmieszne. Lamię w siedzenie pod ścianą i czekanie na nauczycielkę.

-Na co czekasz? Masz jednak te wyrównawcze?

-Yhy. Koszmar. Nie mam za to w-f`u. Ani basenu.

-Nie załamuj. Tylko do końca miesiąca.

-Miesiąc, rok, co za różnica. Oni i tak już zawsze będą mnie pamiętać jako ta, która… ej. A właściwie to, jako kogo przedstawiła mnie Pani Dyrektor?

-No wiesz! Dopiero teraz o tym pomyślałaś?

-Tak, ale cały czas myślę o Nice. Ona jest martwa, a żywa! I ma chłopaka!

-No. To akurat jest dziwne. Ona i chłopak…

-Przestań. XD Nie jesteś lepszy. Też nie masz.

-Co? Chłopaka? No wiesz, bo się obrażę. Ja tam wolę płeć piękną.

-Oooo. To takie urocze, jak o nas mówisz XD

-Nie przesadzaj. Ty też nikogo nie złapałaś.

-Ne muszę. Sam przyjdzie. Ja nikogo zmuszać nie będę.

-I myślisz, że księciunio przybędzie po ciebie na złotym kuniu?

-Eee… wcale nie.

-Ta.. a ja tam wiem, że…

-Poczekaj. Muszę już iść. Do zobaczenia potem :)- no i tu właśnie ze schodów zeszłą moja nauczyciel. Czekałam na nią wcale nie krótko. Była widocznie nowa w szkole, bo wcześniej jej nie widziałam.

-Dzień dobry.- Powiedziałam zanim jeszcze podeszła.

-Dzień dobry, dzień dobry. Ty pewnie jesteś Julia. Przepraszam za spóźnienie, ale musiałam wypełnić papiery. Co robisz na podłodze? Przecież miałam wziąć się z biblioteki.- Wow. Ta kobieta była naprawdę nowa. I chyba nie tylko w szkole, ale i w fachu. Nie spotkałam jeszcze nigdy nauczyciela, który interesowałby się swoim uczniem. Nigdy.

-A, to! To nic. To dla zasady.- Zebrałam więc rzeczy i poszłyśmy na górę.

-Rozumiem. Lekcje będziemy miały w C-17. To chyba sala historyczna…

-Tak. To moja ulubiona sala. Pani tutaj nowa?

-Tak, tak. Właśnie mnie przenieśli. Masz szczęście. Wasza pedagog nie wydawała się być zbyt… hm… przyjazna. –Rzeczywiście. W porównaniu z tą panią, nasza pedagog to naburmuszona belferka z kantyny. Ciekawe jak będzie z tą.

-A więc… To może najpierw się przedstawię. Jestem Michalina Angelo i od dziś będziesz miała ze mną zajęcia powszechnie wyrównawcze. Lubię podróżować, oglądać filmy i przede wszystkim malować. Mam kota i papużkę. W środy chodzę na fitness. Teraz ty.- To było niepokojące. Na serio, nikt jeszcze tak się nie przedstawił w tej szkole. Pani Michalina musiała wyczaić moją minę, bo od razu dodała.

-To taki nowy program naukowy. Trzeba rozwijać swoje wypowiedzi.- No dobra. Jak Pani chce. Ja tam nie jestem pewna czy pani czasem nie kłamie. Więc posłusznie się przedstawiłam.

-Jestem Julka, pani nowa uczennica. Uwielbiam oglądać filmy, czytać i grać. Też mam kota i psa. A we wtorki mam zajęcia dodatkowe z anglika.

-No fajnie! To już się znamy. Pozwól, że…- I w tym momencie zadzwonił jej telefon. Oczywiście odebrała. Więcej już na jej lekcji nie zrobiłyśmy, bo rozmowę skończyła chwilę przed dzwonkiem.

Wtedy do klasy weszła Nika.