44. Włodek

Co?! To była moja reakcja na słowa wilczycy.

-Niestety. Dziewczyna będzie musiała odejść. Marcus zaopiekuje się nią ucząc panować nad sobą.

-Ile? Ile jej nie będzie?

-Jeśli dobrze pójdzie nauka, to najwyżej pięć lat.- Marcus pospieszył z wyjaśnieniami.

-Pięć lat?! Pięć cholernych lat?! O nie! Nie zgadzam się. Nie możecie jej tego zrobić. Ona jest jeszcze tylko nastolatką. Nastolatką, kurcze!

-To już postanowione. Dobrze wiesz, że tak trzeba.

-Ale… Ale to nie fair.

-Życie nie jest sprawiedliwe, dziewczyno.

-Rozumiem. To dla jej dobra, tak? Bo przecież i tak kiedyś musiałaby się przemienić, prawda?- Pokiwali łbami.

-Obiecujemy ci, że pod naszą opieką nie stanie się jej żadna krzywda.

-Dobrze. Zgadzam się. Ona i tak nie ma nic do powiedzenia, więc też się zgadza. Możecie ją wziąć. Tylko… nauczcie ją, dobrze? Widziałam dużo filmów i w każdym z nich był ktoś, kto nad sobą nie panował i w gniewie mordował całe wioski. Niech to nie będzie ona, dobra?

-Masz nasze słowo, Wojowniku. Słowo Rady Li.

-Czy… czy teraz mogę już wracać? Chciałabym się z nią jeszcze pożegnać.

-Jest jeszcze coś.- Wielki władca, czy tam Przywódca odezwał się po raz pierwszy. Inni spojrzeli się na niego i z przerażeniem skłonili głowy nisko, prawie dotykając ziemi. Władca zeskoczył na ziemię, tuż przede mną.

-Ta-ak?- Zająkłam się.

-Widzę w tobie wielkiego sprzymierzeńca, Wojowniku. Masz moje zaufanie i szacunek. W tobie dostrzegłem odwagę i moc. Jesteś godna przyjęcia Kryształowego Kwiatu. Przyjmij ten dar. Dar od Syna Klaima. Uklęknij.- Zrobiłam jak kazał. Zamknęłam oczy. Kiedy otworzyłam, siedziałam na tej samej polance, na której się pojawiłam po raz pierwszy.

-Nie… Nie! Poczekajcie! Ja chcę jeszcze…- Nie dokończyłam, bo kolorowy wir znowu mnie porwał. Po chwili, dosłownie sekundzie znowu zobaczyłam siebie z oddali, jak w śnie. Stałam oparta rękami o ścianę, a przede mną był… on. Tak, to musiał być Marcus. Choć w ludzkiej postaci, i tak go poznałam. Srebrny garnitur i czarne lakierki, wilcze oczy, resztki kłów. Wróciłam do siebie w momencie jego przemiany. Hej! Ciekawe jak oni to robią, że mają na sobie ubrania? Tyle zdążyłam pomyśleć zanim wróciłam na ziemię. Zachłysnęłam się powietrzem. W jednej chwili wszystkie odczucia wróciły i zalały mnie jak fala.

-To iluzja.- Odpowiedział mężczyzna. Był starszy niż się spodziewałam. Może lekko po czterdziestce.

-Och. A w Twighlight zawsze musieliście zakładać nowe ciuchy.

-No cóż…- Uśmiechnął się ukazując rząd pięknych zębów z lekka zaostrzonych, jak kły. Odwzajemniłam uśmiech. U góry usłyszałam łomot.

-Milena!- Przypomniałam sobie. Ruszyłam do piwnicy. Drogę zastawiła mi Robotika.

-Nikt nie może…

-Hej, Nika? A może idź sprawdzić co z twoim chłopakiem?

-O! To idę.

Kiedy ona już poszła, ja weszłam do środka. Milena leżała na kocu. Uklęknęłam przy niej.

-Tutaj się żegnamy, Milcia. Wiesz jak jest. Nie zawsze nam wychodzi. Trzymaj się, laska.- Po tym Marcus Twain ją zabrał. Coś czułam że jego jeszcze zobaczę, ale jej już nie. Zasmuciłam się. Usiadłam na schodach wgapiona w ścianę. Siedziałam tak i siedziałam, aż na dół zszedł Włodek. Zobaczył o co chodzi i usiadł obok. Był trochę poturbowany i pewnie bolała go głowa.

-Co?- Spytałam.

-Nic. Chcesz wiedzieć jak naprawdę mam na imię?

-PO co mi to wiedzieć?

-Chcesz?

-No… chcę.

-Włodek.

-Co?

-No. Głupie nie?

-Hahaha- Zaczęłam się śmiać. Śmiałam się nawet w domu, kiedy brałam prysznic.

Włodek! Ha ha ha