51 Kluczyki

-Nie wierzę ci. To nie jest możliwe.

A czy wy uwierzylibyście, że po ucieczce z kościoła zaczął ich gonić helikopter i chcąc ich zestrzelić trafił w Demonizator, który dziwnym sposobem utworzył wokół siebie bańkę teleportacyjną? I, że nie wiadomo gdzie się znajdujemy, ale przeciwnik szefa Lexa nie wiadomo skąd ale już wie i wysyła na nas czyścicieli, bo myśli, że odzyska choć cząstkę tajemniczego urządzenia? I, że ja nie mam z tym nic wspólnego? No w to ostatnie, to na bank nie uwierzę!

-A więc co ty, Pani Mondralińska, o tym myślisz?

-Hmm…

-A widzisz! Nic nie myślisz. To, co mówię jest prawdą.

-Nie do końca mnie przekonałeś. Muszę… powinnam coś sprawdzić.- Wstałam nawet na niego nie patrząc. Zrobiłam już swoje. Rany nie krwawiły i jak sam powiedział nawet nie bolały. Nie zamierzam niańczyć go jak dziecka, c`nie.

-Ej! Gdzie idziesz?

-Ten pacan, przecież wciąż tam leży, nie?

Podeszłam do martwego ciała. Chciałam mu splunąć prosto w tą jego łysą czachę, ale szkoda mi było śliny.

-Ech.- Przewróciłam ciało na plecy i zaczęłam grzebać mu w kieszeniach. Długo to trwało, bo gościu miał mnóstwo kieszeni. Naprawdę. Jedna nawet była w kołnierzu.

-I co takiego znalazłaś?- Lex miał gardzącą minę.

-Nic ciekawego. Mapę z zaznaczonymi dziwnymi punktami,  szminkę, zapasowe magazynki, mini apteczkę, paczkę dziwnych pastylek, jakąś buteleczka z płynem, szmatkę, kryształową kostkę, dwa noże, rewolwer, paczkę wytrychów, zapałki i dziwne coś. Pewnie wybuchowe.- Ułożyłam wszystko w równe rzędy od największego do najmniejszego.

-Ciekawe po co mu szminka?

-Tyle rzeczy, a ciebie interesuje szminka? No nie wiem, może to talizman?

-You-kon nie dopuszcza talizmanów…

-To może gościu jest, znaczy był, jakiś skrzywiony?

-You-kon nie dopuszcza skrzywień.

-Kim jest You-kon?

-Jest przeciwnikiem Obedayah Krausa, mojego szefa.

-Przeciwnikiem?

-Tak. No wiesz. Jak w każdym filmie fabularnym- Tu zrobił nonszalancką pauzę- w mieście są dwa lub więcej gangów robiących złe rzeczy, żeby zawładnąć nad całym miastem i wytępić pozostałych. Obedayah to szef jednego, a You-kon drugiego.

-A ile jest tych gangów i o jakim mieście mówimy?

-Nie tyle o mieście, co o ich sieci. A gangów robi się coraz mniej. Na podium są CTS czyli You-kon, MUR czyli Kraus i ten największy i najmocniejszy PBD dowodzony przez nie wiadomo kogo.

-A. I oni tak po prostu naparzają się ze sobą nawzajem o władzę na świecie?

-Tak.

-Komu kibicujesz?

-Co?- Lex kolejny raz się zachłysnął.

-No chyba nie za swoimi, nie?

-Głupie pytanie. Oczywiście, że za swoimi. – Spojrzałam na niego wymownie.

-Nie znam przebiegu waszej wojny, ale raczej nie stawiałabym na waszych.

-Co? Czemu?

-To nie wy mieliście helikopter tylko You-kon. Znając…- Moją znawczą wypowiedź przerwało pikanie. Dźwięk wydobywał się z głębi Łysego.

-Coś przeoczyłaś.

-Czepialski.- Sięgnęłam do rękawa mężczyzny. Po wewnętrznej stronie miał malutką kieszeń.

-Kluczyki.- Pokazałam Lexowi. Do kluczy przypięty był breloczek. To on pikał.

-Nadajnik. Znając CTS będą tu za jakieś trzydzieści, dwadzieścia minut.

-Acha. To ja lecę zebrać rzeczy.- Podniosłam znaleziska z trawy.

-Szminkę mi zostaw.- Lex wyrwał mi ją z ręki.

-A co? Podoba ci się kolor?

-Mnie nie. Jemu tak.

-Co ma oznaczać ten uśmiech?

-Idź zebrać rzeczy.- Odgonił mnie przybraniem ponurej miny.

-Dobra już dobra. Tylko nie wykorzystaj całej. Ha ha ha

Pobiegłam do wierzby. Zostawiłam wszystko na ziemi i wróciłam po ubrania. Głupio tak chodzić w samych majtkach. Szmaty upchałam do środka pierwsze. Lexowi zostawiłam tylko bluzę, koszulkę i spodnie. Sama włożyłam moje własne spodnie, koszulkę, płaszcz i buty. Wcale tak bardzo się nie zniszczyły. Były tylko leciutko rozmiękłe, ale to drobiazg. Mapę włożyłam  sobie do kieszeni razem z nożem i mini apteczką. Na wierzchu zostawiłam broń. Dwa karabiny maszynowe i rewolwer.

-Gotowe?

-Taa. Tu masz ciuchy.

-Jeśli myślisz, że jak będziesz dla mnie miła, to cię nie zabiję, to się mylisz.

-Jeśli myślisz, że jestem dla ciebie miła, bo liczę, że mnie nie zabijesz, to się mylisz. Ja się nie dam zabić.

-Tak?

-Tak.- Znowu stał bardzo blisko. Aż za blisko.

-I co teraz zrobisz?

-Teraz już nic. Jeszcze pół  kroku  w moją stronę, a twoje klejnoty nadzieją się na mój nóż.- Uśmiechnęłam się najuroczej jak potrafiłam.

-Słonko, nie zrobiłabyś tego.

-Chcesz sprawdzić?- Kiwnęłam na dół. Spojrzał niżej. Mój nóż dotykał jego krocza.

-Hej! Co to ma być? To ja jestem facetem w tym związku!

-Jakim związku? Ja nawet nie wiem kim my dla siebie jesteśmy.

-Jesteś moją zakładniczką.

-Taa. I po to cię ratowałam żeby nią zostać.

-Bo widzisz, sytuacja jest trudna, słonko. Nie wiem czemu, ale mam przeczucie, że już nie należę do MURu. Jeśli to prawda, to zabić chcą mnie wszyscy. Jeśli to nie jest prawda, to i tak zginę, bo przez ciebie spartaczyłem robotę. Najłatwiej byłoby stąd uciec.

-I co potem. Nadal będą nas gonić. Mnie znajdą szybciej od ciebie. Mają do mnie prostą drogę.

-I to jak! Najpierw zabiją ci rodzinę i znajomych, a potem wpuszczą zdjęcia do sieci, żebyś je zobaczyła i przyszłą po zemstę. Wtedy zabiją też ciebie. I problem z głowy.

-A ciebie pewnie oskalpują i wywieszą przed bramą jako ostrzeżenie dla gangów. Tamci nie wiedzą dlaczego poszło źle w kościele, więc uwierzą w historyjkę i bach! Problem załatwiony.

-No to nie mamy innego wyjścia jak tylko…

-Pójść i zabić ich pierwsi.

-Ej! Ja chciałem to powiedzieć.

-Ok. Czyli co? Pakt wojenny?

-Na to wychodzi, słonko. Od teraz jesteśmy w jednej drużynie.- Uśmiech Lexa był zabójczy. Westchnęłam tylko i sięgnęłam po torbę. Poczułam jak ktoś dotyka mnie w pośladek.

-Hej!- Odwróciłam się z zamiarem odwinięcia mu z liścia.

-No co? Chciałem tylko spojrzeć na mapę, słonko.- Lex zasłonił się rękami. W prawej trzymał mapę.

-Jeszcze raz i oberwiesz. I nie mów do mnie słonko.- Spojrzałam na niego krzywo.

-Dobra, dobra. Kluczyki też masz w kieszeni?

-Myślisz, że od czego są?- Podałam mu klucze.

-Mam nadzieję, że od jakiegoś pojazdu.

-Nadzieja matką głupich.

 Piętnaście minut później jechaliśmy już na zachód czerwono zielonym crossem. Okazało się, że Łysy był dość leniwy, żeby zostawić go niedaleko od rzeki, a dróżka prowadząca do jakiejś drogi była wręcz stworzona do takiej jazdy. Po drodze usłyszałam cały wywód zażaleń, na temat nóg Lexa. Dlatego, że zapomniałam mu wziąć butów z miejsca wypadku, a te Łysego były za małe najemnik musiał biegać na boso.

 Ha! Loooooser!